Zelf wil ik daar ook naar leven. Ik wil me niet afsluiten voor het leed van de ander maar geraakt worden door het lot van mensen. Dat betekent ook dat ik iedereen als medemens wil zien.

In de politiek wil ik compassie ook een rol laten spelen. De reactie daarop van anderen is vaak: ‘Maar politiek is toch een belangenstrijd?’ Dat zie ik ook, maar dat is nou precies het tekort van de huidige politiek. Het grondbeginsel van de compassie moet richting geven aan politieke afwegingen. Bij alle concrete politieke discussies moet compassie een van de graadmeters zijn. Wat dat betreft zie ik politici een beetje als de dominees die de boodschap van wat het goede leven is zouden moeten uitdragen.

Nu hebben de verschillende politieke stromingen natuurlijk allemaal een andere visie op wat het goede leven is. Mijn boodschap is: het goede leven begint met verbondenheid, geraakt worden, verantwoordelijkheid nemen, de drie grondbeginselen van compassie. In die zin is het publieke debat de moderne preekstoel.   …… zowel in de kerk als in de politiek gaat het erom dat je mensen een inspirerend verhaal meegeeft: waar gaan we naartoe met z’n allen?  Zo hebben kerk en politiek meer raakvlakken, bijvoorbeeld op het thema ‘onderwijs’: hoe gaan orthodoxe scholen om met hun visie op tolerantie en seksualiteit?

Als lid van de Eerste Kamer heb ik ook Defensie in mijn pakket. Daar praten we bijvoorbeeld over hoe we de krijgsmacht in willen zetten: offensief, defensief of humanitair? Mijn keuze is primair humanitair.

Een deel van de wereldproblematiek heeft te maken met een structureel gebrek aan compassie. Grote conflicten gaan over eigen belang, niet over gedeeld belang. Het ontbreken van compassie is ook de noemer van veel financiële problemen, zoals de bankencrisis en de eurocrisis. Of je compassie kunt aanleren? Het is een keuze: welke stappen wil ik zetten om iets voor elkaar te krijgen? Wil ik alleen m’n eigen straatje schoonvegen of wil ik dat we er met z’n allen uitkomen?

Het is niet zozeer een zaak van karakter, maar de een zal van nature over meer compassie beschikken dan de ander. Ik geloof trouwens zeker dat je je compassie eigen kunt maken. Het komt echter niet altijd vanzelf. En soms is het makkelijker om je even niet onderdeel van een groter geheel te voelen. En er zijn ook situaties waarin je beseft dat je medeverantwoordelijk bent maar niet in staat wat te doen. Compassie betekent in die zin ook strijd met jezelf.

Ik geloof in de kracht van compassie. Het is voor mij de enige manier om verder te komen. Op korte termijn hebben polarisatie en je hard opstellen misschien meer effect, maar uiteindelijk is dat een doodlopende weg.

Mijn grote voorbeeld als het gaat om compassie klinkt misschien cliché, maar dat is Nelson Mandela, met name na zijn gevangenschap, omdat hij zo zonder enige rancune scheidslijnen wist te overbruggen die hem zelf veel gekost hadden. Klassieker voorbeeld is Jezus, en daar liggen ook mijn wortels. Dichter bij huis zijn het onder meer m’n ouders. Ik ben opgegroeid in het besef dat er altijd mensen zijn die het slechter hebben dan jij en dat je daar iets voor moet doen, dat je ruimte voor hen moet maken. Het is dan niet de vraag hóe je dat doet, maar dát je het doet.”

http://ruardganzevoort.wordpress.com/2012/04/14/compassie-is-een-keuze/  in zijn blog van : 14 april 2012 · 4:33 pm,  het betreft de tekst uit een interview in het boekje Compassie, uitgave van de PKN.

Reinder Ruard Ganzevoort (Haarlem, 14 februari 1965) is een Nederlandse hoogleraar praktische theologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam en was eerder lector theologie en levensbeschouwing aan de Christelijke Hogeschool Windesheim te Zwolle. Hij was tevens president van de internationale academie voor praktische theologie. Daarnaast is hij sinds 7 juni 2011 voor GroenLinks lid van de Eerste Kamer. Binnen GroenLinks was Ganzevoort al actief als voorzitter van de Linker Wang, een platform voor geloof en politiek.Daarnaast runt hij samen met zijn partner  een hotel in het centrum van Utrecht (Hotel de Admiraal).

De leidraad voor spirituele politiek volgens Ruard Ganzevoort: COMPASSIE is a post from Spirituele Politiek.

Maar als een koning(in) nog een belangrijke taak heeft dan is het toch wel luisteren, verbinden, versterken van maatschappelijk draagvlak.  Een samenbindende factor zijn voor de maatschappij. En dat doet onze koningin ook wel. Misschien nog wat te bescheiden. Dat mag best nog wat krachtdadiger/duidelijker. Maar de eerste aanzetten zijn er! Kijk maar hieronder. Een appèl op ons, burgers, het volk en impliciet ook op de politiek! Zie hier: de uitgangspunten voor een meer bevlogen visionaire politiek!

1.  “Ieder mens heeft behoefte aan een veilige plek en een bestaan in harmonie met anderen; met elkaar maken wij deel uit van één samenleving. Daarom moeten wij zorgen dat de basis sterk blijft en de verhoudingen evenwichtig. Vrees voor onbestemde veranderingen leidt tot onrust en onzekerheid over de toekomst. Dan komt ook het maatschappelijk weefsel onder spanning. Wanneer mensen het vertrouwde niet meer herkennen, groeit wantrouwen. Maar geduld, respect en saamhorigheid kunnen tegenwicht bieden. Het komt aan op maatschappelijke verbondenheid. De uitdaging is steeds elkaar te betrekken bij het oplossen van problemen. Wie zich deelnemer voelt, wordt ook gesterkt in besef van eigenwaarde.
 
Wie wil meewerken aan begrip en vertrouwen zal bereid moeten zijn eigen vooroordelen onder ogen te zien en zijn handelen te toetsen op de consequenties voor medemensen en de gevolgen voor de samenleving als geheel. Elke gemeenschap is geworteld in sociaal gevoel en vergt verantwoordelijkheid over en weer. Medemenselijkheid, betrokkenheid en solidariteit zijn krachten die binden en in moeilijke tijden houvast kunnen bieden.
 
Steun wordt ook gezocht in het persoonlijk leven. In de kracht van eigen overtuiging kunnen mensen innerlijke zekerheid vinden. Maar wanneer in het leven de golven hoog gaan is moed nodig om vast te blijven houden aan beginselen. Tegen de stromen in komt het aan op standvastigheid.
 
Uit verhalen over de Tweede Wereldoorlog kennen we indrukwekkende voorbeelden van persoonlijke moed, toen mensen die zichzelf niet moedig achtten, toch voor hun principes bleven staan. Hun keus had grote gevolgen voor anderen en voor henzelf. Ondanks vrees en vertwijfeling vonden zij tóch de kracht om trouw te blijven aan hun geloof in humane solidariteit.
Ook wij kunnen voor de vraag gesteld worden: waar staan we als het aankomt op gerechtigheid?
 
Het geweten is de toetssteen die de keus bepaalt. Door vanuit beginselen te leren omgaan met goed en kwaad wordt iemands geweten van jongsaf gevormd. Daarin ligt de basis voor persoonlijke overtuiging en standvastigheid. Wie op eigen keuzen wordt aangesproken moet zich niet alleen tegenover zichzelf kunnen verantwoorden maar ook tegenover anderen.
 
Dagelijks merken we dat over uitgangspunten en verwachtingen ten aanzien van het algemeen belang verschillend wordt gedacht. Het gevaar bestaat dat het gemeenschappelijke wordt verzwegen en verschillen worden uitvergroot. Dan worden muren van vermeende tegenstellingen opgetrokken en verharden standpunten. Maar het is juist belangrijk te zoeken naar wat verbindt en elkaar over en weer te bemoedigen.
 
Uiteenlopende opvattingen horen natuurlijk bij een open samenleving. We kunnen de verschillen niet ontkennen maar moeten ze zien als startpunt voor maatschappelijke dialoog. Het is niet nodig elkaar te overtuigen om elkaar te verdragen. Dát is de basis van wederzijds respect.
 
Bemoediging vinden wij evenzeer in het delen van waarden die door de eeuwen heen gestalte hebben gekregen. Die zijn herkenbaar op tal van plaatsen waar mensen vreedzaam met elkaar verkeren en samenwerken. Van oudsher berust dit op verdraagzaamheid, zorgvuldigheid en hulpvaardigheid. Deze principes zijn ook vandaag essentieel. Behandel anderen zoals u wilt dat zij u behandelen. Zo heeft Jezus de bekende gulden regel ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet’ pósitief geformuleerd.
 
Bij de processen die het menselijk leven beheersen zijn wij allen betrokken. In tal van verbanden zijn wij met elkaar verbonden. Door ons te richten op een gemeenschappelijk perspectief kunnen wij trachten angst en argwaan te overwinnen en een goede balans te vinden tussen ‘wij’ en ‘zij’.”

2.  “Velen in onze wereld leven in spanning en onzekerheid over het bestaan. Onrust en bezorgdheid om de dag van morgen overheersen ook in Europa en in óns land. Zorg is er niet alleen om individuele welvaart maar ook om het welzijn van allen en het beheer van de aarde. Met onze kostbare planeet wordt zorgeloos omgesprongen en wat zij ons geeft wordt slecht verdeeld. Armoede en ongelijkheid tasten de leefbaarheid aan en bedreigen maatschappelijke saamhorigheid. Zelfzucht en de hang naar overdaad maken blind voor schade aan onze natuurlijke omgeving en ondermijnen gemeenschapszin. Zicht op de eindigheid van wat de aarde ons kan geven en op de houdbaarheid van de samenleving raakt zoek.

Geen land kan er wél bij varen als mensen alleen zijn gericht op eigen gewin. Bij het bepalen van de waarde van alles moet daarom meer gelden dan geld alleen. Geldzucht en zich verrijken vervormen het doel van de economie. Aan de nood van hen die niet voor zichzelf kunnen opkomen mag niet worden voorbijgegaan. Allen moeten kunnen méédelen in welvaart zodat het menselijk welzijn steeds wordt verbonden met het algemeen belang. Bovendien moet in elke besluitvorming de kwaliteit van de toekomst meetellen. Die ligt in beschermen van natuur en milieu, respect voor het culturele erfgoed en onderkennen van de immateriële waarden die zin geven aan beschaving. Met de afwegingen die nu worden gemaakt staat ook het leven van wie na ons komen op het spel; niemand mag daarvoor de ogen sluiten. Met kennis en informatie kunnen wij ons wapenen. Daarmee mag niet angst de drijfveer worden maar een nieuw gevoel van universele verantwoordelijkheid.

In het Handvest voor de Aarde wordt dit uitgangspunt zo verwoord: “De aarde, ons thuis, is een unieke leefgemeenschap. De mondiale natuurlijke omgeving met haar eindige hulpbronnen is ons aller zorg. Bescherming van de vitaliteit, verscheidenheid en schoonheid van de aarde is een heilige opdracht.” ‘Duurzaamheid’ wordt dat vandaag genoemd. Dit vraagt niet alleen nieuwe eisen en regels voor houdbaarheid maar ook het bewust omgaan met al wat de natuur ons geeft. De aarde die het leven voedt maar niet voor zichzelf kan spreken, moet stem krijgen. In alle kleine en grote beslissingen zal die moeten doorklinken.

Bemoedigend zijn de vele initiatieven om goede voornemens in praktijk te brengen. Zuinig gebruik van energie en water ligt binnen ieders bereik. Kritisch en bewust kopen blijkt het hele aanbod van goederen en diensten te kunnen beïnvloeden. Ondernemers richten zich meer en meer op verantwoorde productie en houden rekening met de gevolgen voor het klimaat. Veel mensen spannen zich in voor natuurbehoud en leren kinderen oog te krijgen voor de onvervangbare schatten van de aarde. Ook voor de verbondenheid tussen landbouw en leefomgeving zetten velen zich enthousiast in. Op al die mogelijkheden kunnen wij elkaar aanspreken. Oude en nieuwe media informeren ons en roepen op om verantwoordelijkheid te nemen, elk op eigen niveau. Wat begint in het klein kan uitgroeien tot een nieuwe cultuur van zorg om de toekomst. Wie de wereld wil veranderen, moet nu eenmaal beginnen bij zichzelf.

Al die hoopgevende aanzetten tot verandering vanuit de maatschappij krijgen in het nieuws minder aandacht dan de zorgen om geld en goed. Een diffuus gevoel van onbehagen kenmerkt de vertrouwenscrisis van deze tijd. In het dagelijks werk wordt dikwijls een tekort aan visie en idealen ervaren. Gebrek aan ruimte voor individuele verantwoordelijkheid ontmoedigt eigen inzet. Gevoelens van onmacht roepen boosheid op en afkeer van retoriek en regels. Maar vechten noch vluchten biedt uitzicht op hervorming van structuren en levensstijl. De uitdaging blijft zelf iets te dóen, samen met anderen en in betrokkenheid op de gemeenschap. Overal nemen mensen nu reeds eigen initiatieven tot een meer bewuste manier van leven. Dat biedt hoop op een nieuw toekomstperspectief. Het zijn juist de jongeren die ons vandaag daartoe aansporen. Met kracht van overtuiging, moed en zelfvertrouwen zoeken zij medestanders en inspireren zij hun omgeving met een positief elan.

Mahatma Gandhi zei eens: “De aarde heeft wel genoeg voor ieders behoefte maar niet voor ieders begeerte.” Als schepselen begiftigd met verstand en geweten mag van ons worden gevraagd dat we dit vertalen in dagelijkse zorg voor de aarde en inzet voor een rechtvaardige samenleving. Verbondenheid met de naaste en met de wereld om ons heen heeft Jezus ons zelf voorgeleefd. Laten wij zeggen wat wij hopen en doen wat wij kunnen.”

Koningin Beatrix, december 2010 (1) en december 2011 (2), kersttoespraken.

De uitgangspunten voor een spirituele politiek volgens ……. Beatrix is a post from Spirituele Politiek.

Hieronder enkele citaten uit haar boek.

We hebben ons geestelijke roer verloren, en zonder dat hebben wij noch individuele, noch collectieve wijsheid. Onze cultuur heeft zijn gevoel  van heilige verbinding verloren met enige macht of autoriteit hoger dan onszelf.

Grote politieke partijen nu sturen de discussie over wat er werkelijk speelt weg van dat wat er werkelijk toe doet, wellicht onbewust in een gevaarlijke ontkenning. Ze hebben geen context voor een meer psychologisch of moreel relevante discussie. Ze zijn qua standpunten nu dichter bij elkaar dan anders, en geen een van hen lijkt grote politieke alternatieven te hebben. Onze politieke vernieuwing zal niet komen van ons politieke systeem zoals het nu bestaat. Het zal komen van diep binnenin ons.

Onze genezing is eigenlijk uiterst persoonlijk. We moeten groeien tot een dieper inzicht in ons leven en waarom wij leven, want een dergelijk inzicht is de moederschoot waaruit nieuw leven voor de (politieke) cultuur kan komen.

De traditionele politieke activisten ontvangen hun inspiratie in toenemende mate van spirituele wijsheid, terwijl geestelijke contemplatieven steeds te popelen om hun dienstverlening uit te breiden tot de wereld in politieke sferen. De convergentie van de twee impulsen vormen wat Williamson noemt een 'holistische politiekxe2x80x99.

Dit is een tijd, volgens Williamson, om opnieuw terug te keren naar onze eerste beginselen – politieke en geestelijke. Dit vraagt om de transformatie van het politiek bewustzijn en de herrijzenis van de krachtige betrokkenheid van de burger in een echte genezing van de samenleving.

We zullen oogsten wat we zaaien, collectief en individueel.

 
Stel je een politiek voor doordrenkt met de volgende principes:

1. De kracht in ons is groter dan alle macht buiten ons.

2. De overheid moet zich minder bezig houden met alle externe zaken en meer met de innerlijkheid van de mensen.

3. De bron van onze rijkdom is onze capaciteit tot creativiteit. Het scheppen van rijkdom door middel van het stimuleren van creatief denken is dus de primaire bron van economisch herstel en stimulatie.

4. De hoogste politieke dialoog is geen hoor en wederhoor, maar veeleer een synergetisch gesprek.

5. De politiek van haat is een tak die geen vrucht draagt. Dat is de reden waarom een xe2x80x8bxe2x80x8bandere tak begint te groeien. Liefde is een machtige politieke en sociale instrument dan haat.

6. We kunnen niet vooruit zonder berouw voor ons gebrek aan gerechtigheid in de richting van anderen  in het verleden en heden, en alle andere landen van de wereld.

7. We moeten de kracht van het innerlijke leven erkennen, de wijsheid gevonden in stilte, en het primaat van de stem van het geweten.

De meeste mentale toestanden zijn het gevolg van eerdere gebeurtenissen in de ervaring van het individu. Wanneer een kind ervaringen kent van eerlijkheid en acceptatie, dan zal dat kind waarschijnlijk gevoelens van vertrouwen hebben, en de bereidheid om actief te worden in het gezin en in de samenleving. Omgekeerd, wanneer een kind ervaringen van leugens en afwijzing kent, dan zal dat kind waarschijnlijk gevoelens van twijfel en angst hebben, en een verlangen om het gezin en de samenleving te verlaten.

Er zijn universele wetten van het bewustzijn die gelden voor sociale verandering. Ik denk aan hen als het Reglement van de Renaissance.

1. Het is altijd ons voorrecht, als individuen en als naties, om opnieuw te kiezen: nee te zeggen tegen een richting die we al bewegen en ja op weg naar een nieuwe. Onze grootste kracht is onze capaciteit om onze gedachten te veranderen.

2. Afstemming met hogere principes is altijd gesteund door onzichtbare krachten.

3. Als er een energie niet in overeenstemming is met de universele waarheid, dan is het uiteindelijk tijdelijk. Het zal niet eeuwig duren, en het is meer kwetsbaar dan het lijkt.

4. Het universum is onpersoonlijk, investeert in ontwikkeling in de richting van goedheid, en maakt gebruik van alle beschikbare leiding voor de toepassing van dit te doen. Bereidheid om zo te worden gebruikt, activeert de leiding.  

5. Verwacht niet dat de oude orde u aardig vindt.

6. Een leven van liefde en inspanning ten behoeve van het collectieve goed belooft de voldoening om te weten dat je doet, waarvoor je bent geboren om te doen.  

7. Focus je op het geluk in relatie tot de toekomst in plaats van op de woede in relatie tot wat werkelijkheid is nu.

Marianne Williamson, the Healing of America,  1997

Healing is a post from Spirituele Politiek.

Ooit ben ik er als kind al wel eens geweest. Met de auto naar de haven van Woudrichem en dan met de pont/voetveer naar het kasteel. Een avontuurlijke toch voor een jongetje van 12 jaar!

En natuurlijk kende ik dat verhaal van Hugo de Groot die ontsnapte uit kasteel loevestein door zich te verstoppen in de boekenkist. Maar waarom hij daar gevangen zat en wat er toen in die tijd speelde was me eigenlijk ontgaan.

Maar zoxe2x80x99n middagje rondlopen in- en om het kasteel nu 30 april 2011 heeft me veel informatie verschaft! Wat kwam ik zoal te weten? welnu, het volgende.

Wat de Zeven Provincixc3xabn in de zestiende eeuw bijeen bracht was hun gezamenlijke afkeer van het Spaanse bestuur. In veel andere opzichten (zoals qua godsdienst en bevolkingssamenstelling) waren de provincies nogal verschillend en hadden ze niet dezelfde belangen. Daarom kozen zij ook voor een losse verbinding in de vorm van een statenbond (confederatie). Die was vooral bedoeld als een militair verbond tegen Spanje. Verder bewaakte iedere provincie angstvallig haar zelfstandigheid. In theorie waren alle Zeven Provincixc3xabn gelijk. Maar het machtige en rijke Holland betaalde het grootste deel van de oorlogskosten.

Van Oldenbarnevelt, de Hollandse landsadvocaat, wilde in ruil daarvoor ook meer macht. Dit riep verzet op bij de andere provincies.

De tegenstellingen tussen de provincies verdwenen nooit helemaal. Ieder sociaal, religieus of politiek geschil leidde meteen tot spanningen tussen de provincies. Het echte probleem xe2x80x93 maar tegelijkertijd ook de kracht xe2x80x93 van de Republiek was dat de provinciale zelfstandigheid het gemeenschappelijk, xe2x80x98nationaalxe2x80x99 belang vaak in de weg zat. Dit loopt als een rode draad door de geschiedenis van de Republiek.

Dit probleem werd al heel vroeg gezien. Hugo de Groot doet nog voor 1600 in een geschrift een voorstel om tot een beter landelijk bestuur te komen. Hij klaagt daarbij voortdurend dat juist het xe2x80x98provinciaal denkenxe2x80x99 en het gebrek aan centraal gezag een efficixc3xabnt besturen van het land onmogelijk maken. Een oplossing voor dit probleem werd nooit  gevonden.

De concurrentie tussen de steden onderling en tussen de provincies was tegelijkertijd een belangrijke motor achter het economische en dus politieke succes van de Republiek. Zoals het motto van de Unie luidde: Res parvae concordia crescunt (Kleine zaken groeien en bloeien door eendracht).

xe2x80x9cVanaf het moment dat het christendom zich verspreidde, is er verdeeldheid ontstaan. Uiteenlopende leermeesters en sekten staken de kop op en vervreemdden christenen onderling van elkaar op dezelfde wijze als tevoren christenen en niet-christenen van elkaar verschilden. … Die ziekte begon al lang geleden. Maar in onze dagen … is dat zover gekomen dat er echt paal en perk aan moet worden gesteld. Want het blijft niet bij onverschilligheid en rivaliteit, maar onverzoenlijke haat en woede. Ja xe2x80x93 werkelijk ongehoord! xe2x80x93 heuse oorlogen worden ontketend onder geen ander voorwendsel dan dat van diezelfde religie die de vrede predikt. De beste remedie voor deze ziekte bestaat daarom hierin, dat we het aantal noodzakelijke geloofsartikelen beperken tot die enkele die vanzelfsprekend zijn … en voorts de medemenselijkheid in acht houden en de leidraad van de H. Schrift volgen.xe2x80x9d

Uit: Hugo de Groot, Meletius (1611) 

xe2x80x9cHet wezen van onze godsdienst is vrede en eensgezindheid.Die kunnen onmogelijk overleven als we niet ieder zijn persoonlijke vrije meningsvorming laten inzake allerlei aangelegenheden; immers, veel zaken zijn nu eenmaal bijzonder onduidelijk.xe2x80x9d

Uit: Hugo de Groot, Meletius (1611)

De staatsvorm van de Republiek (1581- 1795) is voor ons niet erg doorzichtig. Dat komt omdat de verschillen met onze huidige Nederlandse staatsvorm erg groot zijn, groter in elk geval dan de overeenkomsten. De Zeven Verenigde Provincixc3xabn waren in niet alle opzichten xc3xa9xc3xa9n land, maar zeven landen die op een aantal punten samenwerkten. Deze situatie is eigenlijk niet anders dan nu de samenwerking tussen de landen van de Europese Unie (EU). Toch werd de Republiek door andere staten weldegelijk als xc3xa9xc3xa9n land gezien.

 
slot Loevestein, de plaats waar Hugo de Groot gevangen werd gehouden omdat hij tegen het 'landsbelang' gehandeld zou hebben.  

De eigenlijke macht in de Republiek lag bij de Provinciale Staten. De Provinciale Staten zijn een beetje te vergelijken met de parlementen van de lidstaten in de EU. Zo is het Europese Parlement vergelijkbaar met de Staten Generaal in onze Republiek. Zoals wij ons nu vaak verzetten tegen te veel macht in xe2x80x98Brusselxe2x80x99, verzetten onze provincies zich toen tegen te veel macht in xe2x80x98Den Haagxe2x80x99. En zoals wij nu praten en nadenken over een xe2x80x98Presidentxe2x80x99 van Europa (net als een President van de Verenigde Staten) om naar buiten toe xc3xa9xc3xa9n stem en xc3xa9xc3xa9n beleid te hebben, wilden velen dat in de Republiek ook.

De Prins van Oranje wilde geen al te krachtige centraal bestuur, omdat hij ook wel inzag dat de Republiek veel baat had van de grote autonomie van steden en provincies.

De wens van de jonge De Groot om de rol van de Raad van State verder uit te bouwen, werd ook niet vervuld. En zo doorliep de Republiek een moeizaam staatsvormingsproces, waarbij veel beslissingen steeds vooruitgeschoven werden.

Zo bleven de Provincies tot op het laatst de baas in eigen xe2x80x98landxe2x80x99 en kwam er nooit een echt centraal bestuur tot stand.

Een soortgelijk probleem moet de komende jaren binnen Europa opgelost gaan worden: aan de ene kant is er de wens van een centraler bestuur in Europa, aan de andere kant houden de lidstaten graag vast aan hun xe2x80x98soevereiniteitxe2x80x99.

Vanaf 1550 zorgden geloofskwesties in heel Europa voor grote verdeeldheid. Veel vorsten bepaalden ten slotte dat hun eigen geloof voortaan ook het geloof van hun onderdanen moest zijn. Zij deden dit om de spanningen rond geloofskwesties te verminderen en de rust in hun land te bewaren. De bevolking had dan de keuze: aanpassen of vertrekken. Vanuit alle windstreken vertrokken veel mensen richting de Nederlanden. Hier was nog geen sterk centraal gezag ontwikkeld en bestond een grotere vrijheid van denken en geloofsuitoefening.

Binnen de Republiek was iedere provincie zelfstandig in zaken van geloof. Calvinisten uit Frankrijk (Hugenoten), uit de Zuidelijke Provincies en uit de Duitse landen kwamen hierheen, en zo gold de Republiek als bolwerk van tolerantie. Onder deze buitenlanders waren veel intellectuelen, bestuurders en handelaren. Zij hebben grote invloed gehad op de bewustwording van het politiek denken, de economische groei en de opbloei van kunsten en wetenschappen in de Nederlanden.

De opstand tegen Spanje was een strijd om het behoud van politieke rechten en geloofsvrijheden. De jonge Republiek maakte aanvankelijk naam als bolwerk van tolerantie. Zeker in  vergelijking met de omringende landen, waar absolute vorsten hun onderdanen een geloof oplegden. De Republiek speelde op dit punt een voortrekkersrol in Europa.

Ondertussen bleek al snel dat de verdraagzaamheid ook in onze streken niet eindeloos was. Toen de felle predikanten eenmaal vat kregen op een deel van de bevolking, probeerden zij ook de regering sterk te bexc3xafnvloeden. De xe2x80x98verstrengeling van de belangen van kerk en staatxe2x80x99 stortte ons land uiteindelijk in een diepe crisis.

Bij het sluiten van het verbond tegen Spanje, in de Unie van Utrecht in 1579, kwamen de onderhandelaars overeen dat er een grote mate van godsdienstvrijheid zou heersen in de Verenigde Provincixc3xabn. Dat was niet helemaal vol te houden, omdat de Calvinisten door hun aandeel in de vrijheidsstrijd en hun goede politieke organisatie stilletjes aan de xe2x80x98heersende kerkxe2x80x99 (Hervormde Kerk) werden. Tegelijkertijd bleven andere kerkgenootschappen actief en ook binnen de heersende kerk bestonden verschillen van mening, over bijvoorbeeld de predestinatie en over het aandeel van de kerk in de politiek.

Slot Loevestein, op een landtong waar Maas en Waal samen komen

Men schoof het oplossen van deze problemen lang voor zich uit. De strijd tegen Spanje eiste alle aandacht op. Met het sluiten van het Twaalfjarig Bestand in 1609 viel het buitenlandse gevaar weg. Op dat moment kwamen de binnenlandse problemen naar buiten. Dit stortte de jonge Republiek in een crisis die in 1618 tot uitbarsting kwam.

Maar omdat het probleem niet echt werd opgelost, bleef de scheiding van geesten bestaan tot aan het einde van de Republiek (1795) met de inval van de Fransen. Zelfs daarna bleef de oude geloofstegenstelling het maatschappelijke bestel bexc3xafnvloeden.

De Hollandse balling Hugo de Groot heeft in Parijs een nieuw werk uitgegeven met als titel Over het Recht van Oorlog en Vrede. Hierin zet hij zijn gedachten uiteen over alle aspecten van oorlogvoering. Zijn benadering vormt een doorbraak in het denken over de problematiek van oorlog en vrede. xe2x80x9cZijn oorlog en recht wel met elkaar te verenigen?xe2x80x9d, is een veelgestelde vraag. De Groot schrijft in het voorwoord: xe2x80x9cVerre van toe te geven dat in de oorlog alle recht ophoudt te bestaan, mag een oorlog juist alleen begonnen worden om het recht zijn loop te laten hebben en eenmaal begonnen slechts gevoerd worden binnen de grenzen van recht en goede trouw.xe2x80x9d

Op de vraag waarom hij dit werk heeft geschreven, is zijn antwoord al even duidelijk: xe2x80x9cIk ben er volstrekt van overtuigd dat er tussen de volkeren een gemeenschappelijk recht bestaat dat zowel de oorlogsverklaring als de oorlogvoering beheerst. Welnu, ik bespeur xe2x80xa6 door de gehele christelijke wereld een zelfs voor barbaren-volkeren beschamend gedrag in de oorlogvoering. Men grijpt voor de geringste aanleiding of zelfs zonder enige reden naar de wapens. En heeft men de wapens eenmaal opgenomen, dan heeft men geen enkele eerbied meer voor het goddelijk of menselijk recht, alsof vrij baan gegeven is voor alle mogelijke misdaden.xe2x80x9d Weinigen zullen daarover met De Groot van mening verschillen.

Niemand mocht zo maar een oorlog beginnen vond De Groot. De wapens mochten alleen opgepakt worden als allerlaatste middel, wanneer alle vreedzame middelen gefaald hadden. Een oorlog moest eerst officieel verklaard worden en was aan strikte regels gebonden. Hugo de Groot zette precies uiteen wanneer, door wie en hoe de oorlog verklaard mocht worden, hoe hij gevoerd moest worden en op welke wijze het doel van de oorlog, duurzame vrede, het best bereikt kon worden. Het Recht van Oorlog en Vrede is sindsdien een belangrijke leidraad gebleven voor de betrekkingen tussen de Staten.

Daarom ziet men dit werk uit 1625 wel als de oorsprong van het volkenrecht.

Het gebruik van wapens is het uiterste middel om een meningsverschil tussen staten op te lossen. Het komt pas aan de orde wanneer alle vreedzame middelen zijn uitgeput. Daarom is het van belang zo veel mogelijk vreedzame antwoorden te vinden op de vele vormen van conflict die zich kunnen voordoen. Dit is een kernpunt van de leer van Hugo de Groot. De voornaamste mogelijkheden voor vreedzame geschillenbeslechting zijn: Diplomatieke onderhandelingen

Vredespaleis Den Haag, gerechtsgebouw voor internationaal volkenrecht

De snelste manier om een geschil op te lossen is een rechtstreeks gesprek (dialoog) tussen de twee betreffende landen. Daarvoor hebben zij hun diplomatieke dienst. Diplomaten proberen in gesprekken aan de onderhandelingstafel een oplossing voor het probleem te vinden.

Andere – verdergaande – mogelijkheden zijn: Bemiddeling en verzoening, Commissies van onderzoek, Arbitrage, of Een internationaal Gerechtshof.

xe2x80x9cEr zijn zekere verplichtingen die zelfs in acht genomen moeten worden jegens hen door wie onrecht aangedaan is. Ook de wraak en de bestraffing kennen hun maat.xe2x80x9d

Cicero

xe2x80x9cOorlog richt zich tegen hen die zich door gerechtelijke uitspraken niet laten dwingen.xe2x80x9d

Demosthenes

xe2x80x9cWanneer de goede trouw wegvalt, vervallen alle betrekkingen tussen de mensen.xe2x80x9d

Aristoteles

xe2x80x9cAls men persoonlijk bedreigd wordt door acuut geweld dat levensgevaar met zich mee brengt en niet op enigerlei andere wijze kan worden afgewend, dan is de oorlog een geoorloofd middel, zelfs wanneer dit de dood tengevolge heeft van hem die dit gevaar veroorzaakte.xe2x80x9d

Hugo de Groot

De Groot verwoordt hier heel duidelijk dat oorlogvoering alleen is toegestaan bij vaststaand en onmiddellijk gevaar en niet op grond van een vermoeden hiervan. Een preventieve oorlog valt hier niet onder.

Het werk van Hugo de Groot is eeuwenlang een leidraad en inspiratiebron geweest voor rechtsgeleerden over de hele wereld. Maar ook anderen gebruikten zijn ideexc3xabn, zoals politici en diplomaten, ook nog in onze tijd. In het Handvest van de Verenigde Naties en De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens vinden we veel gedachten van Hugo de Groot terug. Net zoals in onze eigen wetgeving en in de rechtsspraak. In de praktijk van alledag wordt het gedachtegoed van Hugo de Groot waarschijnlijk nog het meest gebruikt door de rechters van de internationale gerechtshoven en tribunalen in Den Haag. Dat zijn het Internationaal Gerechtshof en het Internationaal Strafhof, het Joegoslavixc3xab- Tribunaal en het ermanente Hof van Arbitrage. Hugo de Groot is altijd wereldberoemd geweest. Als jurist, diplomaat en godgeleerde. Zijn streven naar xc3xa9xc3xa9n rechtssysteem voor alle volkeren en zijn pleidooi voor de vrijheid van de wereldzeexc3xabn zijn altijd en overal zeer gewaardeerd. Zijn pogingen om de katholieke en protestantse kerken bijeen te brengen konden op veel minder enthousiasme rekenen. De laatste honderd jaar is De Groot vooral bekend als xe2x80x98Vader van het Volkenrechtxe2x80x99, met name in Amerika en Engeland. Tijdens de Eerste Haagse Vredesconferentie in 1899 nodigde de Amerikaanse delegatie op 4 juli, de Amerikaanse nationale feestdag, het hele congres uit voor een kranslegging bij het graf van De Groot in de Nieuwe Kerk in Delft. In toespraken werd Hugo de Groot toen geprezen als een van de grondleggers van de Amerikaanse Constitutie. Zijn geschrift Het Recht van Oorlog en Vrede werd geroemd als het meest invloedrijke werk ter wereld, op de bijbel en koran na.

Meer informatie: Download 20110430 krant-2007-2

Ik werd geraakt op die koninginnedag in Slot Loevestein. Door de geschiedenis en de personen die daarin een rol speelden. De kracht van eenheid in verscheidenheid (de 7 provincien). De republiek van de 7 provincien als bolwerk van tolerantie in de zestiende eeuw. De verrassende parallellen met de situatie nu in de wereld. De ontwikkeling van het oorlogsrecht, (volkenrecht) en het zeerecht door Hugo de Groot en de werledwijde doorwerking daarvan tot op nu. 

Maar waarom op deze weblog over spirituele politiek?

Omdat ik in deze geschienis mensen zie die - met al hun beperkingen – hier met een open geest, vrijzinning, zoekend, onderzoekend, grenzen verleggend bezig zijn. Ten gunste van land en volk. Ten gunste van de wereld. Ten gunste van de individuele mens. Omdat deze mensen en hun geschiedenis als voorbeeld kunnen dienen!

Trots op Nederland, De erfenis van Hugo de Groot; parallellen in de geschiedenis. is a post from Spirituele Politiek.

Nee, ik geloof niet in spirituele politiek.
Ook niet meer in partijen die dat wel nastreven. Om niet te zeggen dat ik die een beetje xe2x80x98zieligxe2x80x99 begin te vinden. Het heeft zelfs iets betweterigs, xe2x80x98ik ben voor spiritualiteit in de politiek, jij niet dan? Stem dus op mij, anders ben je niet spiritueelxe2x80x99. Alsof mijn stemkeuze gaat om het erkennen van de xe2x80x98juistexe2x80x99 route naar een betere samenleving. Vernauwing, bekrompenheid en verkokering, dat is daarvan het resultaat.
Het gekke is dat lijsttrekker Lea Manders en enig overgebleven oprichter (van de drie van Mens en Spirit) xc3xb3xc3xb3k xe2x80x98gewoonxe2x80x99 raadslid is in de Arnhemse gemeenteraad, voor een belangenpartij. Als spiritueel mens. Blijkbaar werkt dat wel, want ondanks haar inspanningen voor Mens en Spirit werd ze recent wxc3xa9l als raadslid herkozen.
Ik stem voortaan voor spirituele politici, niet voor spirituele politiek.
U ook?
Jammer alleen dat er zo weinig keuze isxe2x80xa6
Ewald Wagenaar
hoofdredacteur magazine Koorddanser
www.kd.nl

Dag-dag spirituele politiek is a post from Spirituele Politiek.

Spirituele bewustwording speelt n mijn beleving ook nagenoeg geen rol in dat wat de kiezers hebben laten zien. De meeste kiezers zijn gewoon het programma en de schijnheiligheid van bepaalde politieke figuren zat en waar die voor staan. Dus kiezen ze een ander, een ander verhaal, een ander kleurtjexe2x80xa6 maar vernieuwing zal niet plaatsvinden omdat het systeem hetzelfde blijft inclusief de drijfveren van degene die het systeem bedienen en in stand houden. Er verandert in wezen nietsxe2x80xa6.

Die spirituele bewustwording is allang gaande. Alleen wil je die spiritualiteit werkelijk integreren dan begrijp je op den duur dat niets vanuit dwang blijvend is, dan niets vanuit onvrijheid kan blijven bestaan, dan niets met winstoogmerk bodem geeft voor daadwerkelijke verandering. En dus zal de weg van bewustwording voorlopig buiten politiek en religie blijven omdat dat nou eenmaal machtsbolwerken zijn en dxc3xa1t juist de twee struikelblokken zijn die spirituele bewustwording in de weg staanxe2x80xa6

Gaat dat ooit anders worden? Ja, dat zal gaan gebeuren, zodra iemand zonder machtstrillingen, zonder winstoogmerk, zonder de ander dwingend iets op te willen leggen uiteindelijk in de politiek of in een religieus bolwerk xe2x80x9d terechtkomtxe2x80x9d, niet omdat hij of zij dat wil, maar omdat de continuxc3xafteit van leven hem of haar daar neerzetxe2x80xa6 niet vanuit ego maar vanuit Geest.. en dan goed opletten dat er niet weer zoxe2x80x99n randdebiel als Volkert van de G. begint te schietenxe2x80xa6wie weet danxe2x80xa6.dan kan het zijn dat spiritualiteit in de politiek of in religie kan binnendruppelenxe2x80xa6.

Rob Droog, 15 juni 2010, weblogreactie

Spiritueel begeleider vanuit Psychosofia
- Maatschappelijk werker
- Natuurgeneeskundig psychotherapeut

Bewustwording via politiek……? is a post from Spirituele Politiek.

Omdenken binnen sectoren en kruisbestuiving tussen sectoren kan op termijn tientallen miljarden vrijspelen voor effectieve investeringen in diverse sectoren.

.

.

Optimaliseren binnen sectoren loopt namelijk langzamerhand tegen grenzen aan. Echt beter en met dezelfde middelen veel meer bereiken is alleen intersectoraal mogelijk. En dan wordt het plotseling stil………

Want dat impliceert een compleet andere orde. Sectorale toppers zijn niet langer de smaakmakers. Als we dat niet doen (buiten de hokjes denken) dan blijft bijvoorbeeld de zorg voor ons een grote zorg. Een koekoeksjong in het nest van de nationale begroting. De huidige 60 miljard is voor 2025 geprognosticeerd op 140 miljard. Voor curatieve zorg wel te verstaan. Terwijl wetenschappelijk vaststaat dat meer groen in e directe leefomgeving tot 10% kan besparen. In 2025 gaat dat om een bedrag van 14 miljard. Zeker 5% valt te bespraen als we voor ouderen levensloopbestendig bouwen. Het verhuizen van ouderen vergroot de kans op dementie. Verzorging van demente bejaarden in tehuizen is zeer kostbaar. De grootste winst zit in de betere voedselkwaliteit en voedingsgewoonten. Liefst twee derde van de chronische ziekten zijn direct gerelateerd aan slecht voedsel. Zolang we denken en werken vanuit gescheiden kokers smijten we onnodig miljarden over de balk. Dit is niet lange zo vol te houden. 

bron: Column Peter van Rooy, het hiernogmaals voorbij, RO Magazine, maart 2011.

De laatste tijd zie je in diverse vakliteratuur steeds meer artikelen die pleiten voor meer ontschotting, samenhang en ketendenken. In feite een onderkenning van het feit dat veel zaken op xc3xa9xc3xa9n of andere wijze met elkaar samenhangen, met elkaar zijn verbonden. De auteurs daarvan zullen daar absoluut niet het stickertje 'spiritueel denken' op willen plakken, en dat hoeft ook helemaal niet. Dat stickertjes plakken moeten we helemaal niet willen. Maar het is leuk om te zien dat meer en meer het besef onstaat dat 'alles' met 'alles' samenhangt. De volgende vraag is hoe je dat 'ontschotten' dan verder kan organiseren en implementeren. Het begint denk ik met vrijdenkers en mensen die in staat zijn om vanuit dat  'out of the box denken' een pilot op te zetten en te realiseren. Dat zijn dus mensen die de weg weten in de wereld van financien en de politiek. Dat vraagt om politici die voor out-of-the-box-pilotprojecten regelvrije zones willen creeren en financiers die durfkapitaal willen inzetten. Ook daarin kan de overheid voorwaardescheppend zijn. Aarzelend worden er door de politiek al wel de eerste stappen gezet om te komen tot regelvrije proeftuinzones, maar daar kan best nog een tandje bij…….  

Omdenken ! is a post from Spirituele Politiek.

Verklaring van Verbondenheid

"Ik zweer/verklaar dat ik de grondwettelijke orde van het Koninkrijk der Nederlanden, haar vrijheden en rechten respecteer en zweer/beloof de plichten die het staatsburgerschap met zich meebrengt getrouw te vervullen. Zo waarlijk helpe mij God almachtig./Dat verklaar en beloof ik."

Op 15 december van elk jaar worden twee zaken herdacht/gevierd. Koninkrijksdag en Naturalisatiedag

Koninkrijksdag is de viering van het tekenen van het koninkrijksstatuut in Nederland. Dit statuut werd op 15 december 1954 getekend door toenmalige Koningin Juliana. In het statuut worden de verhoudingen tussen Nederland en haar overzeese gebiedsdelen (de Nederlandse Antillen en Suriname; sinds 1986 ook Aruba) geregeld. Suriname en Nieuw-Guinea zijn inmiddels geen onderdeel meer van het Koninkrijk der Nederlanden, maar de regeling blijft nog altijd gelden in de andere gebieden.

Op 15 december van elk jaar  spreken alle mensen die de Nederlandse identiteit krijgen (dus worden genaturaliseerd van xe2x80x98vreemdelingxe2x80x99 tot Nederlander) tijdens een naturalisatieceremonie een verklaring uit. In feite wordt hiermee de verbondenheid tussen mensen onderling, mensen en overheid, en volk en land uitgesproken.

De verklaring van verbondenheid is de verklaring die wordt afgelegd op een naturalisatieceremonie in Nederland. De verklaring dient te worden uitgesproken door iedereen ouder dan 16 jaar, die na 1 maart 2009 naturalisatie heeft aangevraagd. Al bij de aanvraag tot naturalisatie, dus uiteraard lange tijd voor de gemeentelijke naturalisatieceremonie, dient de kandidaat zich bereid te verklaren de Verklaring van verbondenheid af te leggen.

Er kan gekozen worden tussen twee varianten, de religieuze en de niet-religieuze.

"Ik zweer/verklaar dat ik de grondwettelijke orde van het Koninkrijk der Nederlanden, haar vrijheden en rechten respecteer en zweer/beloof de plichten die het staatsburgerschap met zich meebrengt getrouw te vervullen. Zo waarlijk helpe mij God almachtig./Dat verklaar en beloof ik."

In de weergave in dit artikel zijn de religieuze varianten onderstreept, terwijl de niet-religieuze alternatieven in een ander lettertype zijn weergegeven. De spreker kiest dus tussen de religieuze en de niet-religieuze formulering; dat betreft slechts fragmenten, het grootste deel van de Verklaring is in beide gevallen gelijk.

De verklaring houdt een aantal zaken in. De spreker eerbiedigt de vrijheden en rechten van de rechtsstaat ("de grondwettelijke orde"); hij of zij erkent de wetten van het Koninkrijk als geldend voor hem of haar. Hij erkent de grondrechten, de staatsvorm en -inrichting en de internationale verdragen. De democratie, de rechterlijke onafhankelijkheid, en de scheiding van kerk en staat worden alle erkend door de spreker. De belangrijkste rechten zijn de grondrechten en de zorg die de overheid van rechtswege dient te verlenen; tot de plichten behoort de verplichting om met medeburgers samen te leven. Bron: wikipedia

Als u de verklaring van verbondenheid aflegt, zegt u dat u weet dat de wetten van het Koninkrijk der Nederlanden – dus Nederland, de Nederlandse Antillen en Aruba – ook voor u gelden. De verklaring wordt afgelegd in het Nederlands. 

Wat wordt bedoeld met de grondwettelijke orde van het Koninkrijk?

De grondwettelijke orde is het geheel van regelingen die onder meer de grondrechten voor de burgers bevatten, maar ook de samenstelling, taken en bevoegdheden van de regering en de volksvertegenwoordiging. Ook horen er afspraken met andere landen bij, zoals verdragen over de mensenrechten.

Het Koninkrijk is een democratie. Door te stemmen kan elke meerderjarige Nederlander afgevaardigden kiezen en zo invloed uitoefenen op het overheidsbestuur. Ook kan hij of zij zichzelf bij verkiezingen kandidaat stellen voor het parlement.

De rechters zijn onafhankelijk van het bestuur. Zij beslissen bij conflicten en beschermen burgers tegen onrechtvaardige behandeling door de overheid of door medeburgers.

Ook godsdienstige instellingen staan los van de overheid. Kerken hebben geen directe invloed op het overheidsbestuur en de overheid bemoeit zich niet met religie en levensovertuiging.

Wat zijn de voornaamste rechten en vrijheden?

Iedereen in het Koninkrijk is gelijk en moet gelijk worden behandeld. Heel belangrijk zijn ook de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging, de vrijheid van meningsuiting, en het recht om te vergaderen en te demonstreren. Verder dient de overheid te zorgen voor allerlei voorzieningen, bijvoorbeeld dat iedereen onderwijs en zorg kan krijgen.

Wat zijn de plichten van het staatsburgerschap?

De rechten en vrijheden gelden niet alleen voor u, maar ook voor uw medeburgers en dat dient dus te worden gerespecteerd. Als Nederlander leeft u in de samenleving van het Koninkrijk. Dat brengt mee dat u doet wat nodig is om ook daadwerkelijk samen met anderen te kunnen leven. Bron: folder rijksoverheid over de Verklaring van Verbondenheid 2010

Mooi  zoxe2x80x99n ceremonie! Nuttig en nodig, lijkt me. Niet alleen voor nieuwkomers overigens. Menig Nederlander zou dit nog eens tot zich door moeten laten dringen denk ik. Laten we voortaan op 15 december van elk jaar met alle Nederlanders samen deze verklaring afleggen. Keer op keer. Opdat wij niet vergetenxe2x80xa6xe2x80xa6xe2x80xa6.  We noemen die dag dan Dag van Verbondenheid!

We zien overigens dat de hiervoor genoemde de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging en het recht op de vrijheid van meningsuiting nog wel eens botsen de laatste tijd. Waar ligt de grens tussen het uiten van mijn mening over iets of iemand en belediging, smaad of laster. Daarover meer in een volgende blog.

Nu, in het kader van de Verklaring van Verbondenheid, past daarbij mooi de volgende toespraak, die gaat over medeburgerschap, zingeving en verbondenheid.

Wezenlijk is de aloude opdracht: hebt uw naaste lief als uzelf. Vandaag is het minder duidelijk wat dat betekent. Weten we nog wie onze naaste is? Het is een ieder die op onze weg komt: de medemens in ons leven. Maar zien wij die ook? Laten wij wie wellicht onze steun en hulp nodig hebben aan hun lot over of staan wij open voor toenadering en contact en bieden we een helpende hand? Hoe goed professionele zorg ook is, we blijven aangewezen op een samenleving waarin mensen oog hebben voor elkaar. Bij tegenslag en verdriet is nu eenmaal niet alles alleen te verwachten van overheid en maatschappelijke instellingen. Gelukkig zijn er dan ook velen die zich inzetten wanneer dat nodig is. (….) een plek waar wij ons thuis voelen, vertrouwen kunnen hebben in de mensen om ons heen en mogen uitgaan van solidariteit [blijft] enorm belangrijk. Misschien is wel de grootste uitdaging hoe individu en gemeenschap weer met elkaar te verbinden en vertrouwen te herstellen.

Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Onze samenleving wordt steeds individualistischer. Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig xe2x80x98wij-gevoelxe2x80x99 wordt ons bestaan leeg. Het ideaal van het bevrijde individu heeft zijn eindpunt bereikt. We moeten trachten een weg terug te vinden naar wat samenbindt.

Steeds minder roept de medemens bij ons solidariteit en compassie op. Om te kunnen meeleven is tastbare nabijheid nodig. Echt contact ontstaat in daden en woorden. Taal is onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit. Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrixc3xa8re zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Dan komt er geen saamhorigheid en blijven naasten buitenstaanders.

(….) Bij rampspoed zien we plotseling hoe medegevoel wordt opgeroepen waardoor mensen zichzelf wegcijferen, aarzeling overwinnen, eigen angst of afkeer opzij zetten en alles over hebben voor een medemens in nood. In de moeilijkste omstandigheden kan barmhartigheid zich uiten in daadwerkelijke naastenliefde. Dan komt het mooie in mensen naar boven: de bereidheid onbaatzuchtig hulp te bieden, er te zijn voor onbekenden, hen te steunen in wanhoop en pijn. Mededogen verbindt ons met de naaste in nood. Een vastgehouden hand, een stem die moed inspreekt en ogen gericht op contact kunnen de boodschap van naastenliefde indringend overbrengen. In vrijwillige inzet voor anderen kent ons land een grote traditie.

Onze wereld heeft mensen nodig met passie en betrokkenheid, die een plaats geven aan wie zijn buitengesloten, die klaar staan voor hun medemensen en die blijven geloven in het goede. Bron: Koningin Beatrix, kersttoespraak 25 december 2010.

In de zoektocht naar fundamenten en specie om ons samenleven in Nederland, Europa en de wereld cohesie en richting te geven kan de Dag van Verbondenheid en daarmee samenhangende waarden en normen -zoals hiervoor verwoord- hieraan een bijdrage geven!  

En nu ik het toch over verbondenheid heb meld ik hier het mooie initiatief van Karen Armstrong, schrijfster van het boek 'een geschiedenis van God'. Een initaitief dat eigenlijk voortkomt uit dit boek. Zij heeft najaar 2009 samen met enkele andere vooraanstaande denkers een wereldwijd Handvest voo Compassie opgesteld. Dat luidt alsvolgt. 

Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zxc3xa9lf behandeld willen worden.

Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.

Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privxc3xa9-leven voor te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen – zelfs over onze vijanden – doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan.

 
Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt.
Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om
- compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen en van religie
- terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele legitimiteit heeft
- garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren
- positieve waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren
- bij te dragen aan medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen – ook van hen die wij als onze vijanden zien.

Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principixc3xable vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoxc3xafsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten.

Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.
bron: http://charterforcompassion.org 

Dag van Verbondenheid is a post from Spirituele Politiek.

8 juni 2010 

Ruard Ganzevoort noemt zichzelf naar zijn voorvader Wessel Gansfort een xe2x80x98Bijbelse humanist met mystieke inslagxe2x80x99. De nummer 18 op de lijst voor Groen Links is hoogleraar praktische theologie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. xe2x80x9cGod is de grond onder mijn voeten en de lucht die ik inadem.xe2x80x9d

Wat heeft u met de christelijke God?

Dat is lastig om te zeggen. Het is niet zo dat ik kan zeggen xe2x80x98dat wel en dat nietxe2x80x99. Ik noem mezelf wel christen, maar niet altijd. In Afrika wel bijvoorbeeld, want daar labelen ze xe2x80x98christenxe2x80x99 anders. In Nederland is dat vaak meteen conservatief en bekrompen. Ik sta in de christelijke traditie en ik vertaal dat in humane zaken, in strijden tegen onrecht en het inrichten van de samenleving; zonder dogmatisch te worden. God zit overal in het leven. Maar hoe vaak ben je je bewust van de lucht die je inademt? In films, muziek en theologische boeken herken ik vaak Bijbelse momenten. Ik ben predikant geweest en ik hoef maar een half woord te horen of te lezen en ik hoor iets van de stem van God.

Waarom zou ik als zwevende christelijke kiezer op de Groen Links stemmen?

Wij zijn de meest spirituele partij van het spectrum. Kenmerkend is dat wij niet alleen kijken naar het eigen belang, hoe ik er beter vanaf kom, maar hoe de wereld er beter vanaf komt. Bij economie ligt de focus op wat mensen nodig hebben en wat we voor de zwakkeren moeten doen. Ik kom de principes van het evangelie tegen in de manier waarop wij omgaan met schepping, vrede en onrecht.

Heeft u een verlosser nodig?

De wereld heeft verlossing nodig. Er moet een breuk komen met de oude wereld. Jezus heeft heel concreet de weg van God geleefd en het koninkrijk geopend. Het beeld van het koninkrijk moeten we vasthouden. We moeten verlost worden van het idee dat alles draait om macht en om geld. Dat gaat dieper. Ik ben ook zelfgericht. In theologische termen: ik strijd voortdurend tegen mijn vlees, mijn eigen ik. Jezus is een voorbeeld om te zien hoe hij authentiek en integer de strijd tot het einde streed. De verlossing is geen tegenstelling tussen of ik of Jezus het moet doen. Je moet zelf iets van het leven maken en dat kan niet zonder God. Dat is het werk van de Geest die overal doorheen werkt.

bron: http://relaxedradicaal.wordpress.com/2010/06/08/ruard-ganzevoort-%E2%80%9Cwij-zijn-de-meest-spirituele-partij%E2%80%9D/

.

 Weblog Ruard Ganzevoort

Groen Links; de meest spirituele partij? is a post from Spirituele Politiek.